Od redakcji
Rozwój zarządzania zasobami ludzkimi w Polsce po 1989 roku wpleciony był w procesy prywatyzacji, modernizacji i umiędzynarodowienia polskiej gospodarki, osiągając po dwudziestu latach stan skłaniający do refleksji nad poziomem rozwoju tej subdyscypliny zarządzania jako nauki i praktyki. Świadczą o tym liczne publikacje odwołujące się do wyników badań empirycznych. Ich lektura skłania do wniosku, że obraz "polskiego" ZZL jest zróżnicowany zarówno w warstwie budowania teorii, jak i wdrażania praktyk HR. Nie ulega jednak wątpliwości, że w większości z nich mieliśmy do czynienia ze zmianami, swoistą restrukturyzacją funkcji HR. Potwierdzają to zarówno wspomniane badania empiryczne, jak też doświadczenia menedżerów i specjalistów zajmujących się zarządzaniem zasobami ludzkim. Wynika z nich wniosek o postępującej profesjonalizacji branży HR w Polsce, co nie zmienia faktu, że ciągle pojawiają się nowe wyzwania, a zmiana staje się normą również w obszarze zarządzania zasobami ludzkimi. Zasadne jest więc pytanie, czy rozwiązania strukturalne i narzędziowe w dostatecznym stopniu uwzględniają długofalowe zmiany w świecie pracy, czy też ukierunkowują się głównie na doraźne problemy wynikające ze zmian na rynku pracy, co jest niewątpliwe ważne, ale niewystarczające. Powyższe kwestie składają się na treść niniejszego numeru, który zawiera zarówno rozważania teoretyczne, jak i przykłady praktycznych rozwiązań z zakresu zarządzania zasobami ludzkimi. więcej...
|
English
version